Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Rzeszowie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

III Ka 811/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Leżajsku z dnia 30 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 389/21 przeciwko Z. S. oskarżonemu o czyn 177 § 1 kk

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

Z. S.

Uprzednia niekaralność

Informacja z K.

k. 236

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Dotychczasowa niekaralność oskarżonego

Informacja z K.

Dowód w postaci informacji z K. w odniesieniu do oskarżonego Z. S. nie budzi wątpliwości, ani w zakresie formy, ani treści. Została ona sporządzona przez uprawniony do tego podmiot w formie przewidzianej dla tej czynności. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała jej autentyczności i rzetelności.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

Ad 1.

2.

Ad 2.

Obrazy przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku a mianowicie:

art. 193 kpk w zw. z art. 201 kpk przez brak powołania przez Sąd innych biegłych w sprawie z zakresu chirurgii ogólnej względnie ortopedii i traumatologii na okoliczność jednoznacznego stwierdzenia jakich rzeczywiście obrażeń ciała doznała pokrzywdzona A. M. (1) w dniu 27-07-2021 r., w sytuacji gdy opinia główna z dnia 20-09-2021 r. i opinia uzupełniająca z dnia 27-05-2025 r. biegłego lekarza A. M. (2) jest niejasna, występują w niej wątpliwości i sprzeczności co czyni ją również niepełną. Biegła lek. med. A. M. (2) na podstawie dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy - karty informacyjnej leczenia szpitalnego, stwierdziła, w opinii z dnia 20 -09-2021 r., że pokrzywdzona A. M. (1) w wyniku wypadku drogowego doznała: (1) złamania górnej części trzonu mostka z krwiakiem za mostkowym (2) złamania (...) (vide opinia z dnia 20-09-2021 r.), następnie w opinii uzupełniającej z dnia 27-05-2025 r. ta sama biegła stwierdziła, że pokrzywdzona A. M. (1) w wypadku z dnia 27-07-2021 r. doznała wyłącznie złamania mostka, natomiast „złamanie (...) stwierdzone u pokrzywdzonej A. M. (1) w dniu wypadku drogowego nie można jednoznacznie stwierdzić, czy miało cechy świeżego złamania i miało bezpośredni związek z wypadkiem drogowym zaistniałym w dniu 27-02-2021 r. Wypadek mógł przyczynić się do wystąpienia dolegliwości, bólów kręgosłupa, innych okolic ciała, obrażeń opisanych w opinii, kompresyjne złamanie kręgu (...) zaistniało w roku 2017, złamanie to jest i może występować w badaniach diagnostycznych jako złamanie (...)”. W takich okolicznościach sprawy Sąd z urzędu powinien dopuścić dowód z opinii innego biegłego sądowego celem jednoznacznego stwierdzenia czy złamanie (...) było złamaniem świeżym lub odnowionym w wyniku zdarzenia z dnia 27-02-2021 r. A jeśli było złamaniem odnowionym to, czy miało bezpośredni związek z wypadkiem drogowym;

art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. art. 193 kpk w zw. z art. 201 kpk przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny opinii biegłego sądowego, a także zeznań pokrzywdzonej A. M. (1) (Sąd odmówił wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonej 2.2. w kwestii obrażeń ciała jakich doznała pokrzywdzona -uzasadnienie orzeczenia) oraz dowodu z kart informacyjnych leczenia szpitalnego, w sytuacji gdy opinia główna z dnia 20-09-2021 r. i opinia uzupełniająca z dnia 27-05-2025 r. biegłej lek. med. A. M. (2) jest niejasna, występują w niej wątpliwości i sprzeczności co czyni taką opinię również niepełną. Biegła spoza listy biegłych sądowych na podstawie dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy - karty informacyjnej leczenia szpitalnego w opinii z dnia 20-09-2021 r., stwierdziła u pokrzywdzonej A. M. (1): (1) złamanie górnej części trzonu mostka z krwiakiem zamostkowym (2) złamanie (...) (opinia z dnia 20-09-2021 r.), następnie w opinii uzupełniającej z dnia 27-05-2025 r. biegła , po kolejnej analizie dokumentacji medycznej stwierdziła, że pokrzywdzona A. M. (1) w wypadku z dnia 27-07-2021 r. doznała złamania mostka, natomiast złamanie (...) stwierdzone u pokrzywdzonej A. M. (1) w dniu wypadku drogowego nie można jednoznacznie stwierdzić, czy miało cechy świeżego złamania i miało bezpośredni związek z wypadkiem drogowym zaistniałym w dniu 27-07-2021 r. Wypadek mógł przyczynić się do wystąpienia dolegliwości, bólów kręgosłupa, innych okolic ciała, obrażeń opisanych w opinii, kompresyjne złamanie kręgu (...) zaistniało w roku 2017, złamanie to jest i może występować w badaniach diagnostycznych jako złamanie (...). W takich okolicznościach sprawy Sąd z urzędu powinien dążyć do poznania prawdy materialnej, ustalić fakty i w tym celu dopuścić dowód z opinii innego biegłego sądowego celem jednoznacznego stwierdzenia czy złamanie (...) było złamaniem świeżym lub odnowionym w wyniku zdarzenia z dnia 27-07-2021 r. A jeśli było złamaniem odnowionym to czy miało bezpośredni związek z wypadkiem drogowym;

art. 167 kpk w zw. z art. 193 kpk w zw. z art. 201 kpk poprzez niedopuszczenie z urzędu dowodu z opinii innego biegłego z zakresu chirurgii ogólnej, ortopedii, traumatologi i dokonanie samodzielnych ustaleń faktycznych odnośnie charakteru obrażeń ciała doznanych przez pokrzywdzoną, w sytuacji gdy stwierdzenie powyższych okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymagało dodatkowych wiadomości specjalnych i nie mogło zostać samodzielne ustalona przez sąd w szczególności, gdy opinia z dnia 27-05-2025 r. wniosła do sprawy wątpliwości i brak jednoznaczności w istotnej kwestii dotyczącej przyczyny i skutku tj. przyczyny: wypadku drogowego - skutku: złamania (...) u pokrzywdzonej A. M. (1).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przeprowadzane w procesie karnym dowody muszą być powiązane z okolicznościami, które mają być udowodnione lub prowadzić do wykrycia właściwego dowodu (art. 169 § 1 i 2 kpk). Przeprowadzane dowody muszą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, być dopuszczalne, dać się przeprowadzić i nadawać się do wykazania danej okoliczności (art. 170 § 1 kpk). Same ogólne zasady procesowe nie przesądzają jeszcze o tym, że każdy wniosek dowodowy złożony przez strony powinien podlegać uwzględnieniu. Skoro zatem o oddaleniu wniosków dowodowych decydowały konkretne okoliczności, odwoływanie się do ogólnych zasad procesu karnego nie może wystarczyć dla skutecznej krytyki stanowiska sądu w tej mierze. Postępowanie rozpoznawcze, jak i całe postępowanie karne, ma na celu m.in. ujawnienie prawdy materialnej i poczynienie prawdziwych ustaleń faktycznych w przedmiocie prowadzonej sprawy (kwestia odpowiedzialności oskarżonego za zarzucany mu aktem oskarżenia czyn), natomiast dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu wnioskowanego przez strony, bądź oddalenie zgłoszonego wniosku dowodowego w pierwszej kolejności zaś dopiero w następnej dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z urzędu, jest uprawnieniem sądu. Natomiast materię wydania opinii uzupełniającej lub też nowej opinii, jeżeli dotychczasowa ekspertyza jest niepełna lub niejasna, czy też wewnętrznie sprzeczna, reguluje kompleksowo art. 201 kpk (postanowienia SN: z dnia 1 października 2020 r., IV KK 391/20 i z dnia 23 listopada 2021 r., III KK 250/21). W konsekwencji wyrażany jest pogląd, że w razie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego zagadnienie zasięgania kolejnych opinii normuje w całości art. 201 kpk i nie ma w tej sytuacji zastosowania art. 170 § 2 kpk, gdyż prowadziłoby to do sytuacji, iż strona niezadowolona z opinii biegłego mogłaby raz po raz żądać powołania kolejnych biegłych - aż któryś z nich złożyłby opinię wykazującą to, co strona zamierzała udowodnić (wyrok SN z dnia 13 czerwca 1996 r., IV KKN 38/96). Jest rzeczą oczywistą, że opinia biegłego podlega swobodnej ocenie sądu, jak każdy inny dowód. Ocena ta może dotyczyć każdego aspektu wydanej opinii, nie musi ograniczać się wyłącznie do analizy logicznej poprawności wnioskowania biegłych, lecz winna także dotyczyć merytorycznej prawidłowości zastosowanych w niej twierdzeń z punktu widzenia wiedzy specjalistycznej. Obowiązkiem sądu jest przeprowadzenie analizy i oceny takiego dowodu z punktu widzenia zasad logicznego rozumowania oraz sprawdzenie zupełności opinii, kompletności materiałów będących jej podstawą, poprawności zastosowanych metod badawczych i przyjętych sposobów wnioskowania (wyroki SN: z dnia 28 maja 2001 r., IV KKN 89/01 i z dnia 6 listopada 2000 r., IV KKN 477/99). Nie można odebrać sądowi, w ramach swobodnej oceny dowodów, prawa do uznania za słuszne wniosków zawartych w opinii, którą dysponuje. Podkreślić trzeba, że w przedmiocie stosowania art. 201 kpk decydujące znaczenie ma ocena organu procesowego. W doktrynie i orzecznictwie dominuje pogląd, że jeżeli dowód z opinii jest przekonujący i zrozumiały dla sądu, który stanowisko w tym zakresie uzasadnił obiektywnie i trafnie (pkt 1.1.1.2 uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego), to fakt, iż dowód ten nie jest przekonujący dla stron, nie może stwarzać podstawy do ponownego powoływania biegłego lub zasięgania opinii nowych biegłych. Jeśli spełnione zostały przesłanki z art. 201 kpk, to wybór, czy ponownie wezwać tego samego biegłego opiniującego już w sprawie, czy też powołać innego eksperta, zawsze należy do sądu (organu procesowego), przy czym ustawa nie preferuje żadnego z tych wyborów. Sformułowany zarzut obrazy art. 193 kpk w zw. z art. 201 kpk wskazuje na drobiazgowe okoliczności, które jednak były przedmiotem opiniowania. Odniosła się do nich biegła w pisemnych opiniach. W tym zakresie nie sposób zakwestionować wiarygodności opinii biegłej wydanych w sprawie. Zgodnie z art. 201 kpk, tylko jeżeli opinia jest niepełna lub niejasna albo gdy zachodzi sprzeczność w samej opinii, może wezwać ponownie tych samych biegłych lub powołać innych. Podkreślić jednak trzeba, że w przedmiocie stosowania art. 201 kpk decydujące znaczenie ma ocena organu procesowego. Dla Sądu Rejonowego dowód z opinii biegłej jest przekonujący i zrozumiały, a Sąd Odwoławczy to stanowisko podziela. W realiach niniejszej sprawy przeprowadzono dowód z uzupełniającej opinii biegłej, która wcześniej wydała opinię jednak po zgromadzeniu dodatkowej obszernej dokumentacji medycznej. Ponieważ nie zachodziła żadna z okoliczność wymieniona w art. 201 kpk, Sąd Okręgowy oddalił wniosek dowodowy apelującego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego, albowiem okoliczności, które miałyby zostać udowodnione za pomocą kolejnej opinii nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności dla kwalifikacji prawnej zarzucanego i przypisanego oskarżonemu czynu z art. 177 § 1 kk (art. 170 § 1 pkt 2 kpk), nadto złożenie takiego wniosku w apelacji w tożsamej formie jak na etapie pierwszo-instancyjnego postępowania sądowego w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania (art. 170 § 1 pkt 5 kpk), tym bardziej, że w apelacji zostały postawione zarzuty odwołujące się do naruszenia art. 193 kpk w zw. z art. 201 kpk w związku z niedopuszczeniem przez Sąd Rejonowy dowodu z opinii innego biegłego. Nieskorzystanie z możliwości powołania nowego biegłego i poprzestanie na uzupełnionej opinii tego samego eksperta nie stanowi obrazy przepisów postępowania (wyroki SN: z dnia 15 stycznia 2021 r., III KK 410/19; z dnia 7 grudnia 2001 r., III KKN 147/00; z dnia 18 czerwca 1980 r., V KRN 274/79; postanowienia SN: z dnia 22 września 2016 r., V KK 217/16; z dnia 21 sierpnia 2013 r., IV KK 178/13). W żadnym razie nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie była konieczna kolejna opinia. To, że opinia nie jest przekonująca dla strony postępowania nie stanowi przesłanki dopuszczania zupełnie nowej opinii. Strona dążąca do dopuszczenia opinii jest zobowiązana wskazać, na jakie okoliczności, ze względu na mankamenty opinii przeprowadzonej w toku dotychczasowego postępowania, określone w art. 201 kpk, zachodzi potrzeba dowodu z opinii innego biegłego (wyrok SN z dnia 15 stycznia 2021 r., III KK 410/19). Wnioski wywiedzione przez biegłą znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zostały w sposób logiczny i przekonujący przedstawione przez biegłą. Słusznie Sąd Rejonowy uznał, że wydana w sprawie opinia oraz opinia uzupełniająca są jasne, pełne i logiczne, oparte na dokumentacji medycznej. Brak jest podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. W ocenie Sądu odwoławczego poza pełnością i jasności opinie biegłej A. M. (2) nie zawierają sprzeczności, brak jest podstaw do przyjęcia, by zawierały luki. Opinia biegłej z dnia 27 maja 2025 r. (kwestionowana przez Skarżącego) w zestawieniu z opinią z dnia 20 września 2021 r. uwzględnia całokształt zebranych dowodów w szczególności zaś obszerną dokumentację medyczną, jest zrozumiała i przekonująca w treści, odpowiada na pytania zakreślające jej przedmiot i granice, jest zupełna, wewnętrznie spójna i niesprzeczna, nie rodzi wątpliwości co do jej merytorycznej trafności. W sytuacji, gdy opinia biegłej jest pełna dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił, to fakt, iż opinia taka nie spełnia oczekiwań uczestników postępowania, nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii (postanowienia SN: z dnia 21 sierpnia 2013 r. IV KK 178/13; z dnia 22 września 2016 r., V KK 217/16). Nie można zatem uznać tak postawionego zarzutu obrazy przepisów postępowania za zasadny, zwłaszcza że nie wykazano wadliwości opinii, z którą miałby być zestawiony nowy wnioskowany dowód. Obrażenia ciała, jakich doznała A. M. (1) na skutek zdarzenia drogowego związanego z czynem zarzucanym i przypisanym oskarżonemu stanowiły uszkodzenia ciała powyżej 7 dni, bez względu na to czy na podstawie opinii obejmujące złamanie (...), czy też nie. Uszczegóławianie opinii nie miało zatem żadnego istotnego wpływu na przyjmowaną kwalifikację prawną czynu z art. 177 § 1 kk. Stąd też nie można skutecznie czynić zarzutu, że Sąd z urzędu nie dopuścił dowodu z opinii innego biegłego z zakresu chirurgii, ortopedii, traumatologii, by ten dokonał samodzielnych ustaleń faktycznych odnośnie charakteru obrażeń ciała doznanych przez pokrzywdzoną, w szczególności przyczyny i skutku: złamania (...) u pokrzywdzonej A. M. (1), czy też w ogóle jakich rzeczywiście obrażeń ciała doznała pokrzywdzona A. M. (1) w dniu 27 lipca 2021 r. Brak wpływu różnic co do czasu powstania złamania (...) (jak w wersjach możliwych sytuacji opisanych w zarzucie skarżącego) na kwalifikację prawną czynu sprawiał, że stwierdzenie powyższej okoliczności nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Opinie sporządzone przez biegłą A. M. (2) i ta z dnia 20 września 2021 r. i ta z dnia 27 maja 2025 r. zostały przez Sąd uznane za pełne, jasne i niezawierające sprzeczności. Nie jest bowiem tak, jak mogłoby wynikać z zarzutu apelacji, że opinia późniejsza z dnia 27 maja 2025 r. stanowi opinię uzupełniającą sporządzoną po ponownej analizie dokumentacji medycznej A. M. (1). Opinia z dnia 20 września 2021 r. nazywana przez Skarżącego opinią główną została wydana na podstawie dokumentacji medycznej z leczenia, które było prowadzone bezpośrednio po zdarzeniu z dnia 27 lipca 2021 r. Opierała się wyłącznie na tej dokumentacji bez sięgania po dokumentację z okresów wcześniejszego leczenia pokrzywdzonej. Tymczasem opinia z dnia 27 maja 2025 r. ujmowana jako opinia uzupełniająca została wydana z uwzględnieniem otrzymanej z placówek leczniczych wcześniejszej dokumentacji medycznej. W tej sytuacji nie można mówić, że biegła wydała opinie po kolejnej analizie dokumentacji medycznej. Była to bowiem opinia wydawana na podstawie całkiem nowej, dodatkowej – obszernej dokumentacji medycznej A. M. (1). Opinie biegłej traktowane jako główna i uzupełniająca są opiniami, u podstaw których leżą całkiem odmienne materiały źródłowe. Pierwsza wydana w czasowej bliskości do dnia zdarzenia wydana na podstawie wyłącznie dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy - karty informacyjnej leczenia szpitalnego oraz druga wydana w bliskości czasowej do wyrokowania, a blisko 4 lata od zdarzenia poddawanego prawnokarnej ocenie z punktu widzenia realizacji znamion czynu z art. 177 § 1 kk. Podstawą opinii drugiej była dodatkowo zgromadzona dokumentacja medyczna tworząca obszerny zbiór dokumentów, który dostarczył biegłej dodatkowych informacji dotyczących stanu zdrowia pokrzywdzonej, także poprzedzającego zdarzenie. W szczególności zaś biegła odnalazła w niej wynik badania RTG z 2017 r., stwierdzającego złamanie (...). Składając zeznania w toku rozprawy (przed wydaniem przez biegłą opinii) A. M. (1) zaprzeczyła, by wcześniej miała złamanie kręgosłupa (podkreślana treść zeznań przez obrońcę oskarżonego w odpowiedzi na apelację), to twierdzenie pozostaje w sprzeczności z wynikiem badania RTG z 2017 r. Zważywszy na podstawy opiniowana biegłej (różna dokumentacja medyczna wykorzystywana do opiniowania), przy uwzględnieniu czasu i sposobu zgromadzenia dokumentacji oraz przyczyny ponownego opiniowania trudno te opinie oceniać w kategoriach opinia główna (wcześniejsza) i opinia uzupełniająca (późniejsza). Obie opinie spełniają kryteria jasności, pełności i niesprzeczności, jeżeli uwzględnić materiał dowodowy, jakim dysponowała biegła w czasie ich wydawania. W opinii z dnia 27 maja 2025 r. biegła dodatkowo odnosi się do wcześniejszej swojej opinii i wyjaśnia w sposób logiczny i przekonujący rozbieżność między wyciągniętymi wnioskami oraz ich przyczynę. Opinia ta jest jasna, nie ma w niej wątpliwości, ani też sprzeczności i wbrew twierdzeniom Skarżącego jest ona pełna, przede wszystkim dlatego że uwzględnia szerokie spektrum dokumentacji medycznej, w szczególności zaś tej z 2017 r., gdy obraz w badaniu RTG złamania (...) stanowił podstawę uprzedniego leczenia pokrzywdzonej. Właśnie to złamanie mogło następnie znaleźć odzwierciedlenie w badaniu RTG przeprowadzonym u A. M. (1) w roku 2021 r. bezpośrednio po „wypadku”, co biegła opisała w pierwszej opinii jako złamanie (...). Upływ czasu nie pozwala na opiniowanie – jak chce skarżący – czy było jedno złamanie (...) wyłącznie w roku 2017, czy w roku 2021 doszło do kolejnego złamania (...). Wypadek mógł przyczynić się do wystąpienia dolegliwości bólowych kręgosłupa, innych okolic ciała. K. złamanie kręgu (...) zaistniało w 2017 r., złamanie to jest i może występować w badaniach diagnostycznych jako złamanie (...). Biegła odwołując się do kolejnego badania RTG z dnia 28 lutego 2024 r., na podstawie którego stwierdzono istniejące od dawna zmiany zwyrodnieniowe i osteofitozę krawędzi trzonów kręgów lędźwiowych, podkreśla, że pokrzywdzona w fazie swoich chorób nawet w wyniku niewielkiego upadku, zmian pozycji, innych okoliczności może ulec dużym urazom kostnym. To uzasadnia przyjęcie pełności opinii bez potrzeby dalszego, pogłębianego opiniowania medycznego zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma to wpływu na rozstrzygnięcie (wynik opinii nie ma wpływu na prawną kwalifikację czynu, na ocenę związku przyczynowo - skutkowego między zachowaniem oskarżonego zarzucanym aktem oskarżenia a skutkiem – obrażeniami ciała naruszającymi czynności narządów ciała pokrzywdzonej (każdorazowo) na okres powyżej 7 dni). Z tych też względów nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie była konieczna kolejna opinia. Słusznie Sąd Rejonowy uznał, że wydane w sprawie opinie są jasne, pełne i nie zawierają sprzeczności. Nie można zatem uznać tak postawionego zarzutu obrazy przepisów postępowania za zasadny, zwłaszcza że nie wykazano wadliwości opinii, z którą miałby być zestawiony nowy wnioskowany dowód.

Sąd Rejonowy w granicach zakreślonych dyspozycją art. 7 kpk dokonał oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wbrew zarzutom Skarżącego, także dokonał oceny opinii biegłej. Wbrew twierdzeniom Skarżącego nie była to ocena dowolna. Bazując na całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z wykorzystaniem swojego doświadczenia zawodowego i posiadanej specjalistycznej wiedzy, biegła wydała przekonujące, spełniające warunki z art. 201 kpk opinie, które Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił i trafne wyciągnął wnioski. W realiach niniejszej sprawy nie można także przyjąć, iżby Sąd I instancji naruszył dyrektywy art. 7 kpk, w szczególności, do wysunięcia takiego twierdzenia dalece niewystarczające jest to, iż przyjęte przez Sąd założenia dowodowe, nie odpowiadają preferencjom pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 kpk, jeśli tylko jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. Skarżący nie wykazał w przekonujący sposób, aby którykolwiek z powyższych warunków nie został w zaskarżonym wyroku dotrzymany, a zatem także i zarzut obrazy art. 7 kpk nie mógł w realiach niniejszej sprawy stanowić przyczyny wzruszenia zaskarżonego orzeczenia. Równość wobec prawa, stanowiąca podstawę wszelkiej sprawiedliwości, wymaga aby zasady postępowania dowodowego były stosowane bez względu na to, kto in concreto na tym korzysta, a kto traci. Nie ma w prawie dowodowym takiej reguły, która nadawałaby pierwszeństwo dowodom odciążającym oskarżonego nad dowodami przemawiającymi przeciwko niemu, tak jak nie ma reguły o przeciwnej wymowie. Stąd też podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są zasadne. Dla skuteczności zarzutu obrazy art. 7 kpk konieczne jest wykazanie, który konkretnie dowód (dowody) został przez Sąd dowolnie oceniony oraz w czym owa dowolność się przejawiała. Tymczasem Skarżący podniesione zarzuty motywuje dokonaną przez siebie oceną materiału dowodowego, którą przeciwstawia ocenie dokonanej przez Sąd Rejonowy a kwestionowanej w apelacji. Taki sposób argumentacji stanowi swoistą polemikę z pisemnymi motywami zaskarżonego orzeczenia, nie stanowi natomiast przekonującego wykazania naruszenia przez Sąd Rejonowy wskazywanych przepisów postępowania art. 7 kpk, art. 410 kpk i art. 193 kpk w zw. z art. 201 kpk, a tym bardziej wpływu ich naruszenia na treść zaskarżonego wyroku. To że skarżący przedstawia własne, odmienne od wyprowadzonych przez Sąd I instancji, wnioski ocenne materiału dowodowego nie oznacza, że Sąd naruszył reguły poprawnego wnioskowania, przez co naruszył art. 7 kpk, a w konsekwencji ustalił sprzeczny z rzeczywistym stan faktyczny. Ustanowiony w art. 7 kpk obowiązek dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego dotyczy nie tylko Sądu orzekającego. Także skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów nie może ograniczyć się do prostego jej zanegowania i arbitralnego stwierdzenia, że sąd dokonał dowolnej oceny dowodów. Ta metoda kwestionowania analizy trafności zaskarżonego orzeczenia nie może być uznana za skuteczną. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd meriti w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego. Naruszenie art. 410 kpk może z kolei polegać na oparciu wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, albo pominięciu przy wyrokowaniu okoliczności wynikających z przeprowadzonych dowodów (postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2006 r., III KK 372/06). Na żadną z takich sytuacji Skarżący nie wskazuje. Dokonanie zaś oceny dowodów nie jest obrazą tego przepisu (wyrok SA w Krakowie z dnia 29 grudnia 2006 r., II AKa 223/06), a Skarżący zarzut obrazy przepisów postępowania sprowadza właśnie do krytyki oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd Rejonowy. Wymóg, aby podstawę wyroku stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej (art. 410 kpk) oznacza konieczność znajdowania się w polu uwagi sądu w chwili rozstrzygania wszystkich okoliczności. Nie chodzi zaś o to, aby orzeczenie zapadło na podstawie wykluczających się dowodów. Sąd ma prawo oprzeć się na jednych dowodach, a pominąć inne, jeśli ich treść jest rozbieżna. W takiej sytuacji istota rozstrzygania polega na daniu priorytetu niektórym dowodom. Obowiązkiem sądu jest wówczas wskazanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych (art. 424 § 2 pkt 1 kpk). Z obowiązku tego Sąd Rejonowy wywiązał się należycie. Nie sposób zatem uznać zasadności takiego zarzutu w sytuacji, gdy Sąd prawidłowo ujawnił wszystkie dowody, a jedynie części z nich nie uczynił podstawą ustaleń faktycznych ze względu na odmówienie im waloru wiarygodności. Sąd orzekający ma prawo, a nawet obowiązek, oceniania wszystkich dowodów przeprowadzonych w sprawie. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną procesową, a mianowicie art. 7 kpk wtedy, gdy stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających tak na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (wyrok SN z dnia 15 grudnia 2011 r., II KK 183/11). Nie stanowi natomiast naruszenia art. 410 kpk dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie. Dokonując oceny dowodów Sąd Rejonowy swoje stanowisko wyczerpująco umotywował w uzasadnieniu wyroku zgodnie z wymogami określonymi w art. 424 § 1 kpk, zaś argumentację tą jako logiczną i przekonującą podziela w całości Sąd Okręgowy. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty Skarżącego.

Zarzut

Błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegający na błędnym przyjęciu, że stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego przepisanego oskarżonemu Z. S. nie był znaczny z uwagi na postawę sprawcy zarówno w toku postępowania przygotowawczego i przed sądem, jego uprzedniej niekaralności, warunków osobistych oraz dotychczasowego sposobu życia, podczas gdy:

1)  mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy (dobre warunki atmosferyczne panujące na drodze, brak mgły, opadów deszczu, okres letni, ilość osób znajdujących się w pojeździe oskarżonego i narażenie również tychże osób na bezpośrednie niebezpieczeństwo co najmniej utraty zdrowia, oraz spowodowanie szkód majątkowych, naruszenie czynności narządu ciała pokrzywdzonej A. M. (1) trwających pow. 7 dni) należy dojść do wniosku, iż stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu jest wysoki. Przemawia za tym rodzaj i charakter naruszonego przez oskarżonego dobra, oceniany zarówno w kontekście systematyki kodeksu karnego, jak i grożącej sankcji. Pod rozwagę należy wziąć również rozmiar wyrządzonej szkody, bacząc na charakter ujemnych następstw przestępstwa w postaci uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonej;

2)  występujące w sprawie okoliczności natury przedmiotowej, takie jak: skutek zaistniałego wypadku, sposób naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym przemawiają za uznaniem, że czyn popełniony przez oskarżonego cechuje się znacznym stopniem jego społecznej szkodliwości, co powinno skutkować skazaniem oskarżonego, a nie zastosowaniem dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania karnego;

3)  orzeczenie częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wyrządzoną oskarżycielce posiłkowej ustalonym przestępstwem jedynie, w kwocie 6.000,00 zł (słownie: sześć tysięcy złotych 00/100) i na podstawie art. 67 § 3 kk, tj. w warunkach warunkowego umorzenia postępowania karnego, podczas gdy czyn popełniony przez oskarżonego cechuje się znacznym stopniem jego społecznej szkodliwości, a także w sposób bezsporny została udowodniona kwota szkody niematerialnej (krzywdy) w wysokości co najmniej do kwoty 12.000,00 zł (dwunastu tysięcy złotych 00/100) zważywszy na czasookres procedowania sprawy przed Sądem oraz fakt, że rekompensata za krzywdę nie została zaspokojona przez oskarżonego w jakiejkolwiek części od chwili zdarzenia tj. od dnia 27-07-2021 r. do dnia ferowania orzeczenia w sprawie tj. do dnia 30-05-2025 r. (łącznie ok. 4 lata);

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Uchybienie, o jakim stanowi przepis art. 438 pkt 3 kpk, ma miejsce wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego - nie odpowiada zasadom prawidłowego rozumowania. Błąd może stanowić wynik niepełności postępowania dowodowego (błąd braku), bądź określonych nieprawidłowości w zakresie oceny dowodów (błąd dowolności). Może być zatem wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub braku przestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ich ocenie (art. 7 kpk). Kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku żadnej z powyższych form błędu nie ujawniła. Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że Sąd I instancji nie pominął żadnych okoliczności faktycznych ustalonych w oparciu o przeprowadzone dowodowy, jak również ustalił je w sposób prawidłowy. Dodać przy tym należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może, tak jak w niniejszej sprawie, polegać wyłącznie na polemice z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd I instancji. Skarżący nie może, ograniczać się do wskazania rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym ustalonym przez Sąd a rzeczywistym według jego twierdzeń. Powinien wskazać, na czym konkretnie błąd w ustaleniach faktycznych polega. Polemika z prawidłowymi i zgodnymi z wymogami art. 7 kpk ustaleniami Sądu Rejonowego sprowadza się do subiektywnej opinii Skarżącego i nie stanowi dostatecznych podstaw do kwestionowania prawidłowości wydanego orzeczenia. Wbrew zarzutom apelacji ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku nie są błędne. Zastrzeżeń nie nasuwa ocena dowodów, której są one wynikiem. Sąd Rejonowy ocenił całość zebranego materiału dowodowego. W pisemnych motywach wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione i dlaczego. W przedstawionym w pisemnym uzasadnieniu procesie wnioskowania Sądu I instancji, który doprowadził do określonych ustaleń brak jest błędów logicznych czy też niespójności. Nie sposób zatem zgodzić się z zarzutem odnoszącym się do błędnego przyjęcia stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. Wymieniane w zarzucie okoliczności zostały przez Sąd uwzględnione i ocenione w sposób prawidłowy. Wymienione w art. 115 § 2 kk determinanty społecznej szkodliwości zostały przez Sąd ocenione i nie dokonał on tej oceny w sposób dowolny. Na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu nie ma wpływu orzeczenie częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Nie może – a tak zdaje się oczekiwać skarżący – mieć wpływu na ocenę właściwości i warunków osobistych oskarżonego, fakt że rekompensata za krzywdę nie została zaspokojona przez oskarżonego od dnia zdarzenia 27 lipca 2021 r. do dnia wydania wyroku. Sam fakt sporności wysokości tego świadczenia nakazuje oderwanie go od ocen postawy oskarżonego. Okoliczności związane bezpośrednio z jego osobą a zatem niekaralność, ustabilizowany tryb życia, praca, funkcjonowanie bezkonfliktowe w miejscu zamieszkania, pracy i w rodzinie pozwalały na wyciągnięcie wniosków co do pozytywnej prognozy kryminologicznej, w konsekwencji przyjęcia, iż zadania postępowania karnego, przy wystąpieniu pozostałych przesłanek warunkowego umorzenia postępowania z art. 66 kk, zostały osiągnięte w szczególności zaś że oskarżony w przyszłości nie popełni przestępstwa. Jak wskazuje się w orzecznictwie, na gruncie przestępstwa z art. 177 § 1 kk, decydujące znaczenie powinno mieć takie przedstawienie zachowania uczestnika ruchu lądowego, wodnego lub powietrznego, z którego wynika, że w sposób zawiniony – nieumyślnie naruszył zasady postępowania z dobrem prawnym podlegającym ochronie karnej - w tym wypadku - konkretne reguły tego ruchu, a w konsekwencji ich naruszenia spowodował wypadek, w wyniku czego inna osoba odniosła obrażenia ciała doznając uszczerbku na zdrowiu (wyrok SN z 2 października 2014 r., V KK 77/14). W realiach niniejszej sprawy to oskarżony swoim zachowaniem kierując samochodem osobowym marki T. (...), naruszając nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, będąc na skrzyżowaniu z drogą z pierwszeństwem przejazdu, nie ustąpił pierwszeństwa kierującej samochodem osobowy marki V. (...) pokrzywdzonej doprowadził do zderzenia pojazdów w następstwie czego A. M. (1) doznała obrażeń ciała w postaci złamania górnej części trzonu mostka z krwiakiem zamostkowym, co naruszyło prawidłowe funkcjonowanie narządów ciała pokrzywdzonej na okres dłuższy niż 7 dni. W ocenie Sądu odwoławczego w przedmiotowej sprawie – wbrew zarzutom apelacji - zachodzą prawidłowo ustalone i przekonująco umotywowane przesłanki materialne konieczne do zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania. Sąd bowiem ma możliwość warunkowo umorzyć postępowanie karne o czyn zagrożony karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, jeżeli koniunkcyjnie wystąpią okoliczności mające w większości charakter materialnoprawny, warunkujące uznanie niecelowości sięgania po wymierzanie kary. Sąd I instancji może zatem warunkowo umorzyć postępowanie w wypadku łącznego spełnienia przewidzianych w ustawie przesłanek, a mianowicie kiedy: brak jest wątpliwości co do okoliczności popełnienia czynu, wina sprawcy i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, a postawa sprawcy dotychczas niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Zgodnie z regulacją art. 115 § 2 kk przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Odnosząc się to tych kryteriów Sąd Rejonowy słusznie stwierdził, iż stan faktyczny sprawy nie budził żadnych wątpliwości w świetle zebranego materiału dowodowego i dokonanej przez Sąd jego oceny. To właśnie na podstawie wskazanych w uzasadnieniu dowodów Sąd ustalił sprawstwo oskarżonego, stopień jego zawinienia i społeczną szkodliwość zarzucanego mu czynu. Te zaś okoliczności implikują przesłankę warunkowego umorzenia postępowania a mianowicie, by okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości. Prowadzenie przez oskarżonego samochodu, warunki poprzedzające kierowanie pojazdem uzasadniające przyjęcie nieumyślności naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, cechował nieznaczny stopień społecznej szkodliwości. Również stopień zawinienia nie jest znaczny. Postawa oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że mimo umorzenia postępowania oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Istnienie pozytywnej prognozy potwierdza także zachowanie oskarżonego po czynie a przed wydaniem wyroku, które świadczy, iż zdarzenie poddane prawnokarnej ocenie stanowiło wyjątkową incydentalną sytuację w życiu oskarżonego Z. S..

Nie jest zasadny zarzut orzeczenia częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wyrządzoną oskarżycielce posiłkowej ustalonym przestępstwem jedynie, w kwocie 6.000 zł i na podstawie art. 67 § 3 kk, tj. w warunkach warunkowego umorzenia postępowania karnego. Zważywszy nietrafność zarzutów 1 i 2 dotyczących kwestionowania oceny w zakresie zastosowania przez Sąd Rejonowy warunkowego umorzenia postępowania prowadzonego o czyn z art. 177 § 1 kk przeciwko oskarżonemu Z. S. w analizie zarzutu 3) pominięte zostaną kwestie już omówione w tej mierze wcześniej. Faktem jest, iż wniosek oskarżyciela posiłkowego o orzeczenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę został złożony 27 kwietnia 2022 r. o zasądzenie od oskarżonego Z. S. na rzecz A. M. (1) kwoty 12.000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. W uzasadnieniu wniosku wskazano na charakter obrażeń, jakim uległa pokrzywdzona pozwala przyjąć, że w przyszłości mogą pojawić się nowe dolegliwości, których stwierdzenie w chwili obecnej nie jest możliwe. W ocenie wnioskodawcy częściowe zadośćuczynienie we wnioskowanej kwocie jest odpowiednie, zważywszy na skutki wypadku w sferze zdrowia pokrzywdzonej, odczuwanie bólu, dyskomfortu, niemożność spania, zaburzenie dotychczasowego funkcjonowania i obniżenie jakości życia. Według wnioskodawcy spełnione zostaną funkcje zadośćuczynienia, które musi mieć charakter kompensacyjny, musi przedstawiać odczuwalną wartość ekonomiczną, jednocześnie nie jest nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy. Zdaniem Skarżącego zasądzenie kwoty 6.000 zł nie spełnia tych funkcji, gdyż czyn popełniony przez oskarżonego cechuje się znacznym stopniem jego społecznej szkodliwości, a także w sposób bezsporny – zdaniem pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej – została udowodniona kwota szkody niematerialnej (krzywdy) w wysokości co najmniej do kwoty 12.000 zł zważywszy na czasookres procedowania sprawy przed Sądem oraz fakt, że rekompensata za krzywdę nie została zaspokojona przez oskarżonego w jakiejkolwiek części od chwili zdarzenia tj. od dnia 27-07-2021 r. do dnia ferowania orzeczenia w sprawie tj. do dnia 30-05-2025 r. (łącznie ok. 4 lata). Z tak postawionymi zarzutami nie można się zgodzić. Celem zadośćuczynienia jest naprawienie szkody niemajątkowej wyrażającej się krzywdą w postaci cierpień fizycznych i psychicznych, dlatego ustalając kwotę zadośćuczynienia należy mieć na uwadze rozmiar cierpień wynikłych bezpośrednio z zachowania się sprawcy, jak i dolegliwości bólowe powstałe w następstwie urazu oraz leczenia (wyrok SN z dnia 10 maja 1994 r., WR 75/94). Wśród innych okoliczności wpływających na wysokość zadośćuczynienia jest między innymi wymóg ustalenia go w rozsądnych granicach adekwatnych do aktualnych stosunków majątkowych, gdyż jego celem jest pokrycie szkody niemajątkowej, a nie wzbogacenie się pokrzywdzonego. Kwota zadośćuczynienia winna odpowiadać aktualnym warunkom życiowym i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Przy ustalaniu zadośćuczynienia trzeba również uwzględnić rodzaj naruszonego dobra, rozmiar krzywdy, stopień winy sprawcy, wiek pokrzywdzonego (wyrok SA w Poznaniu z dnia 7 lutego 2013 r., II AKa 292/12; wyrok SA w Białymstoku z dnia 13 września 2012 r., I ACa 349/12; wyrok SA we Wrocławiu z dnia 29 marca 2012, I ACa 228/12). Zasadniczym kryterium decydującym o wysokości należnego zadośćuczynienia stanowi przede wszystkim rozmiar (zakres) doznanej przez pokrzywdzoną krzywdy, a niewymierny charakter sprawia, że ocena w tej mierze winna być dokonywana na podstawie całokształtu okoliczności sprawy. O wysokości zadośćuczynienia decyduje sąd po szczegółowym zbadaniu wszystkich okoliczności sprawy, kierując się podstawową zasadą, że przyznane zadośćuczynienie powinno przedstawiać realną wartość dla pokrzywdzonego. Sąd Rejonowy wyjaśniając wysokość zasądzonej, na podstawie art. 67 § 3 kk, kwoty 6.000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wskazał na charakter doznanych obrażeń ciała, okres pobytu w szpitalu, leczenie i doznane cierpienia (fizyczne i psychiczne). Zważywszy na przypisany oskarżonemu czyn, bezpośrednią wykazaną szkodę wynikłą z przestępstwa (rodzaj doznanych bezpośrednio w czasie czynu przypisanego oskarżonemu uszkodzeń ciała) to zasądzona kwota uwzględnia niezbędne kryteria uwzględniane dla ustalania odpowiedniej kwoty zadośćuczynienia. Postawiony zarzut nie jest zasadny.

Wniosek

W przypadku dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego, która wykaże, że w wyniku zdarzenia doszło również do złamania (...) lub odnowienia złamania (...) wnoszę o zmianę opisu czynu przypisanego oskarżonemu i przyjęcie, że oskarżony Z. S. w dniu 27 lipca 2021 r. w L. nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki T. (...) o nr rej. (...) będąc na skrzyżowaniu z drogą z pierwszeństwem przejazdu, nie ustąpił pierwszeństwa kierującej samochodem osobowym marki V. (...) o nr rej. (...) A. M. (1), doprowadzając do zderzenia się tych pojazdów w następstwie czego A. M. (1) doznała obrażeń ciała w postaci: złamania górnej części trzonu mostka z krwiakiem zamostkowym, złamania (...), co naruszyło prawidłowe funkcjonowanie narządów ciała w/w na okres dłuższy niż siedem dni, tj. o przestępstwo z art. 177 § 1 kk;

Nadto wnosi o:

1)  wymierzenie oskarżonemu Z. S. na podstawie art. 177 § 1 kk przy zastosowaniu art. 37a kk w zw. z art. 4 § 1 kk karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 40 zł;

2)  orzeczenie wobec oskarżonego na podstawie art. 42 § 1 kk środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym kat. B na okres jednego roku;

3)  na podstawie art. 46 § 1 kk o zasądzenie od oskarżonego rzecz oskarżycielki posiłkowej kwotę 12.000,00 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę ewentualnie na podstawie art. 46 § 2 kk zasądzenie nawiązki od oskarżonego rzecz oskarżycielki posiłkowej w kwocie 12.000,00 zł;

4)  obciążenie oskarżonego kosztami postępowania sądowego wg uznania Wysokiego Sądu;

5)  zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwoty kosztów zastępstwa procesowego wg umowy i rachunku, który zostanie przedłożony do akt sprawy do dnia zamknięcia przewodu sądowego ewentualnie wg norm prawem przepisanych;

względnie

o uchylenie rozstrzygnięcia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ponieważ zarzuty apelacji podnoszone przez Skarżącego nie zyskały aprobaty Sądu Odwoławczego a uznane zostały za niezasadne, również nie mogły zyskać akceptacji postawione przez Skarżącego wnioski. Orzeczenie Sądu I instancji jest prawidłowe. Opiera się na całokształcie zebranych - w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu - dowodów, następnie kompleksowo i we wzajemnym powiązaniu ocenionych. Sąd Rejonowy właściwie ustalił stan faktyczny, dokonał prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu i orzekł środek probacyjny uwzględniający stopień społecznej szkodliwości czynu, stopień zawinienia oskarżonego, także jego niekaralność oraz właściwości i warunki osobiste. Prawidłowość dokonanych ocen i wyciągniętych wniosków, przy pełnym i kompletnym, niewymagającym uzupełnienia materiale dowodowym (także Sąd odwoławczy w toku rozprawy oddalił wniosek dowodowy opisany na wstępnie wniosku z przyczyn wskazanych w uwagach do zarzutów z pkt 1), w sytuacji braku okoliczności, które należałoby uwzględnić z urzędu (art. 439 § 1 kpk i art. 440 kpk) sprawiają, że alternatywny wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji również nie jest zasadny.

Lp.

Zarzut zażalenia (sygn. akt III Kz 796/25)

1)

Ad 1)

2)

Ad 2)

Obrazy przepisów postępowania, a to art. 626 § 1 kpk w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 kpk w zw. z art. 627 kpk w zw. z art. 629 kpk polegające na zasądzeniu od oskarżonego Z. S. na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. M. (1) części uzasadnionych wydatków z tytułu ustanowienia w sprawie jednego pełnomocnika miarkując kwotę z rachunku (faktury) o podatek od towarów i usług (VAT) pomimo że na podstawie umowy łączącej oskarżyciela posiłkowego i pełnomocnika będącego adwokatem, strona (oskarżyciel posiłkowy) zobowiązała się do uiszczenia wynagrodzenia wraz ze stawką podatku od towarów i usług i koszt taki rzeczywiście poniosła, to w sytuacji gdy łączna wysokość tak ukształtowanego zobowiązania nie przekracza maksymalnej dopuszczalnej wielkości wynagrodzenia jednego adwokata (sześciokrotności stawki minimalnej) brak jest podstaw, by odmówić oskarżycielowi posiłkowemu prawa do ubiegania się od skazanego/oskarżonego zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w pełnej wysokości. Oskarżycielowi posiłkowemu przysługuje zwrot kosztów zastępstwa adwokackiego od oskarżonego co do którego wydany został wyrok skazujący (uch. SN z dnia 10 września 1970 r. VI KZP 20/70).

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu zażalenia za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Sąd Rejonowy, zgodnie z art. 626 § 1 kpk, w orzeczeniu kończącym postępowanie zawarł rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, przesądzając o zasadzie ich ponoszenia przez oskarżonego w wypadku wydania wyroku warunkowo umarzającego postępowania (art. 627 kpk w zw. z art. 629 kpk). Zgodnie z art. 620 kpk koszty wynagrodzenia adwokackiego w toku postępowania karnego wykłada strona, która go ustanowiła. Zgodnie zaś z art. 616 § 1 kpk w skład kosztów procesu wchodzą koszty sądowe i uzasadnione wydatki poniesione przez stronę, w tym z tytułu ustanowienia jednego pełnomocnika w sprawie. W realiach sprawy istotne jest to, że wraz z wnioskiem o zasądzenie na rzecz oskarżycielki posiłkowej tytułem zwrotu poniesionych przez nią wydatków został dołączony wydruk z kasy fiskalnej dowodzący uiszczenia kwoty 3.099,60 zł. W ten sposób wykazano kwotę rzeczywiście poniesionych przez oskarżycielkę posiłkową A. M. (1) wydatków tytułem ustanowienia i udziału w sprawie jej pełnomocnika wymagany w art. 616 § 1 pkt 2 kpk. Zatem w tej kwocie należało zwrócić oskarżycielce posiłkowej wyłożone przez nią wydatki związane z ustanowieniem przez nią i udziałem w postępowaniu jej pełnomocnika. Nie ma w realiach niniejszej sprawy żadnego miarkowania zasądzanej kwoty. Sąd Rejonowy przyjął zasądzenie wynagrodzenia w podawanej kwocie 2.520 zł uwzględniając tą wielkość. Natomiast błędnie nie doliczył podatku VAT (nie chodzi o wielkości znajdujące się w fakturze, gdyż nie jest to dokument istotny dla Sądu, skoro na dokonać zwrotu uzasadnionych wydatków wyłożonych przez stronę. Takim dowodem jest wydruk z kasy fiskalnej wykazujący kwotę jaką rzeczywiści oskarżycielka posiłkowa A. M. (1) poniosła, dokonując jej wpłaty tytułem ustanowienia pełnomocnika w osobie adwokata.

Zarzut zażalenia (sygn. akt III Kz 796/25)

Błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że 1) adwokata obciąża zapłata podatku od towarów i usług 579,60 zł, 2) oskarżycielce posiłkowej należy się część uzasadnionych wydatków z tytułu ustanowienia w sprawie jednego pełnomocnika w kwocie netto bez podatku od towarów i usług (VAT) w sytuacji gdy 1) adwokat zawarłby umowę z klientką-oskarżycielką posiłkową kwota ryczałtowa zostałaby przez oskarżycielkę posiłkową zapłacona w całości (2.520 zł + VAT 579,60 zł łącznie 3.099,60 zł), 2) oskarżyciela posiłkowa otrzymała na żądanie rachunek – fakturę VAT, adwokat dokonał rejestracji sprzedaży usługi na kasie fiskalnej (w innym przypadku adwokat miałby obowiązek wyłącznie wystawić paragon fiskalny i dokonać rejestracji sprzedaży usługi na kasie fiskalnej), 3) adwokat jest płatnikiem podatku VAT i odprowadził go do Urzędu Skarbowego w kwocie 579,50 zł w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po okresie rozliczeniowym. Nadto na podstawie umowy łączącej oskarżycielkę posiłkową i pełnomocnika będącego adwokatem, strona (oskarżyciel posiłkowy) zobowiązała się do uiszczenia wynagrodzenia wraz ze stawką podatku od towarów i usług, łączna wysokość tak ukształtowanego zobowiązania nie przekracza maksymalnej dopuszczalnej wysokości wynagrodzenia jednego adwokata (sześciokrotności stawki minimalnej) to brak jest podstaw, by odmówić oskarżycielowi posiłkowemu prawa do ubiegania się od skazanego zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w pełnej wysokości. Oskarżycielowi posiłkowemu przysługuje zwrot kosztów zastępstwa adwokackiego od oskarżonego co do którego wydany został wyrok skazujący (uch. SN z dnia 10 września 1970 r. VI KZP 20/70)., zgodnie z art. 628 kpk przepisy art. 627 kpk stosuje się odpowiednio w razie warunkowego umorzenia postępowania

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu zażalenia za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Ponieważ z żadnego przepisu Kodeksu postępowania karnego nie wynika, jak należy rozumieć zwrot „wydatki z tytułu ustanowienia obrońcy lub pełnomocnika” (art. 616 § 1 pkt 2 kpk) lub „wydatki związanie z ustanowieniem obrońcy lub pełnomocnika” (art. 620 kpk), ustalenie ich znaczenia wymaga uwzględnienia reguł wykładni systemowej oraz treści art. 16 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze , w myśl którego są to opłaty za czynności adwokackie ustalane w umowie z klientem. Zasada umowności ustalania tych opłat obowiązuje jednak tylko między stronami, gdyż wysokość opłat za czynności adwokackie przed organami wymiaru sprawiedliwości, stanowiących podstawę do zasądzenia kosztów, jest reglamentowana przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.) wydane z uwzględnieniem wskazań określonych w art. 16 ust. 2 i 3 ustawy Prawo o adwokaturze . Wysokość kosztów procesu zasądzanych w sprawie karnej jest limitowana wysokością kosztów rzeczywiście poniesionych. Wysokość kosztów zasądzanych od przeciwnika procesowego na rzecz strony, której racje zostały w procesie uwzględnione, nie może przekroczyć sześciokrotności stawki minimalnej (§ 15 ust. 3 cyt. Rozporządzenia). Ponadto ustalając wysokość żądanych kosztów, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy obrońcy lub pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy zastępcy prawnego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (§ 15 ust. 3 cyt. rozporządzenia). W wypadku, gdy dochodzona kwota wynagrodzenia jest wyższa od minimalnej stawki, niezbędne jest dokonanie przez sąd oceny okoliczności uzasadniających określenie opłaty w wysokości przewyższającej stawkę minimalną (postanowienie SN z dnia 5 stycznia 2021 r., II KK 367/19). Sąd, wbrew zarzutom skarżącego, może kontrolować wysokość żądanego przez stronę wynagrodzenia adwokata w zakresie przekraczającym stawki minimalne określone w cytowanym rozporządzeniu, przy czym kontrola ta dokonywana ma być przy uwzględnieniu rodzaju i stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata (postanowienie SN z dnia 12 listopada 2025 r., IV KO 88/24, postanowienie SN z dnia 23 marca 2011 r., I KZP 1/11), nie zaś czy uwzględnia czy nie stawki podatku VAT. Orzecznictwo dopuszcza zatem miarkowanie kosztów zastępstwa procesowego, uznając że umowa pełnomocnika z jego klientem jest wiążąca dla jej stron, ale nie dla sądu. Nie można z niej wywodzić obowiązku sadu zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w wysokości ustalonej przez strony umowy, ani zabraniać sądowi badania tej umowy. Treść łączącej adwokata ze stroną umowy oznacza tylko, że pełnomocnik może żądać od swojego klienta całości wynagrodzenia określonego w umowie, ale żaden z nich nie może skutecznie domagać się, by treść tej umowy była podstawą orzeczenia o kosztach zastępstwa procesowego w konkretnej sprawie karnej, a ma prawo rozważyć, czy in concreto zachodzą okoliczności przemawiające za takim orzeczeniem (postanowienie SN w Krakowie z dnia 17 sierpnia 2016 r., II AKz 283/16). Oczywiste jest, że pełnomocnika działającego z wyboru łączy z klientem umowa określająca jego wynagrodzenie. W granicach określonych prawem w zakresie wysokości wynagrodzenia sąd co do zasady nie powinien ingerować w wysokość tego wynagrodzenia. Strona domagająca się zwrotu kosztów postępowania powinna wysokość poniesionych wydatków udokumentować, a jeśli tego nie jest w stanie uczynić, to wówczas wysokość tych wydatków ustala się na podstawie opłaty w stawce minimalnej z uwzględnieniem wskazanych w § 15 ust. 3 cyt. Rozporządzenia czynników uzasadniających wysokość opłaty przewyższającą stawkę minimalną. Nie jest zatem istotna, ani treść umowy łączącej stronę z ustanowionym przez nią pełnomocnikiem, ani też, czy i w jakiej wysokości został odprowadzony (bądź nie) podatek VAT. Są to stosunki – jeden cywilnoprawny (A. M. (1) i adwokat będący jej pełnomocnikiem) i drugi publicznoprawny (adwokat – Urząd Skarbowy), które pozostają poza zakresem procesu karnego prowadzonego w konkretnej sprawie. Faktem jest, że wysokość opłat za czynności adwokacie jest ustalana co do zasady cytowanym już rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, ale doprecyzowują konkretne wielkości strony stosunku prawnego. Do kosztów postępowania należą koszty sądowe oraz uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia jednego obrońcy lub pełnomocnika (art. 616 § 1 pkt 2 kpk). Jakkolwiek możliwe jest zaliczenie kosztów pomocy prawnej (konsultacji prawniczych, udziału w procesie) do kategorii uzasadnionych wydatków stron, to jednak niezbędne jest wykazanie przez stronę, że taki wydatek rzeczywiście został przez nią poniesiony. Skoro adwokat na zakończenie postępowania wniósł o zwrot w całości poniesionych przez reprezentowaną przez niego stronę i wskazał tą wielkość to winna ona zostać zasądzona na rzecz strony. Jednocześnie wykazał wielkość wyłożonych rzeczywiście przez A. M. (1) wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika (art. 620 kpk), zaś przedstawiając wydruk z kasy fiskalnej wykazał dla potrzeb procesu karnego (udokumentował) – uzasadnione wydatki poniesione przez stronę (art. 616 § 1 pkt 2 kpk). Kwota opłaty 2.520 zł w wysokości przewyższającej stawkę minimalną została przez Sąd Rejonowy zaakceptowana, nie kwestionował jej obliczenia, nie naprowadzał na potrzebę obniżenia wysokości, ze względu na to, iż determinanty z § 15 ust. 3 cyt. rozporządzenia, przemawiają za niższą wysokością niż żądana we wniosku o zwrot poniesionych wydatków przez oskarżycielkę posiłkową. Ponieważ kwota 3.099,60 zł nie przekracza sześciokrotności stawki minimalnej, a udokumentowano jej rzeczywiste uiszczenie przez A. M. (1), to właśnie w takiej wysokości należało zwrócić poniesione przez nią wydatki, które są uzasadnione i obejmują udział w sprawie ustanowionego jednego pełnomocnika.

Wniosek zażalenia

O zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od oskarżonego Z. S. na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. M. (1) kosztów usprawiedliwionych wydatków ustanowionego pełnomocnika w sprawie w łącznej kwocie 3.099,60 zł w miejsce zasądzonej kwoty 2.520 zł

ewentualnie

o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. M. (1) kwoty 3.099,60 zł tytułem poniesionych usprawiedliwionych wydatków w sprawie z tytułu ustanowionego pełnomocnika z wyboru w pełnej wysokości

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku zażalenia za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zasadność żądania zasądzenia kwoty 3.099,60 zł jako uzasadnionej i jednocześnie udowodnionej kwoty wyłożonych przez A. M. (1) – stronę postępowania – z tytułu ustanowienia i udziału w postępowaniu karnym, pociągała za sobą zmianę pkt IV zaskarżonego wyroku (pkt 1 sentencji).

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok (pkt II sentencji) Sądu Rejonowego w Leżajsku z dnia 30 maja 2025 r. (sygn. akt II K 389/21), którym Sąd ten na podstawie art. 66 § 1 i § 2 kk oraz art. 67 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk warunkowo umorzył postępowanie karne wobec Z. S. – na okres próby jednego roku w związku z przyjęciem, że oskarżony swoim zachowaniem polegającym na tym, że w dniu 27 lipca 2021 r. w L. nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki T. (...) o nr rej. (...) będąc na skrzyżowaniu z drogą z pierwszeństwem przejazdu, nie ustąpił pierwszeństwa kierującej samochodem osobowym marki V. (...) o nr rej. (...) A. M. (1), doprowadzając do zderzenia się tych pojazdów w następstwie czego A. M. (1) doznała obrażeń ciała w postaci złamania górnej części trzonu mostka z krwiakiem zamostkowym, co naruszyło prawidłowe funkcjonowanie narządów ciała w/w na okres dłuższy niż siedem dni, wyczerpał dyspozycje art. 177 § 1 kk (pkt I zaskarżonego wyroku). Nadto Sąd Rejonowy na podstawie art. 67 § 3 kk orzekł od oskarżonego Z. S. na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. M. (1) kwotę 6.000,00 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę (pkt II zaskarżonego wyroku). Jednocześnie Sąd rozstrzygnął o kosztach procesu w ten sposób, że na podstawie:



art. 627 kpk w zw. z art. 629 kpk zasądził od oskarżonego Z. S. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.012,77 zł tytułem kosztów sądowych (pkt III zaskarżonego wyroku),



art. 627 kpk zasądził od oskarżonego Z. S. na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. M. (1) kwotę 2.520,00 zł tytułem zwrotu poniesionych wydatków związanych z udziałem w sprawie pełnomocnika z wyboru (pkt IV zaskarżonego wyroku – zaskarżony odrębnie wniesionym zażaleniem).

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Nie było żadnych merytorycznych czy formalnych racji, które przemawiałyby za koniecznością zmiany zaskarżonego wyroku w kierunku postulowanym przez Skarżącego. Sąd Rejonowy w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego ocenionego prawidłowo, z zachowaniem zasad obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów, poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i wyciągnął z nich słuszne wnioski tak co do bezprawności, społecznej szkodliwości, jak i zawinienia oskarżonego. Wobec dokonania przez Sąd Rejonowy stanowczych ustaleń faktycznych, oparcia się na kompletnym materiale dowodowym, poddanym prawidłowej ocenie z zachowaniem dyspozycji art. 7 kpk, wyprowadzeniu stąd słusznych wniosków co do ustalonych okoliczności mających istotne znaczenie dla przedmiotu rozstrzyganej sprawy, brak było podstaw do kwestionowania zasadności i poprawności zaskarżonego wyroku. Jednocześnie prawidłowo Sąd ustalił stopień społecznej szkodliwości i zawinienia przypisanego występku, co przy uwzględnieniu niekaralności oraz właściwości i warunków osobistych oskarżonego znalazło odzwierciedlenie w zastosowanym środku probacyjnym w postaci warunkowego umorzenia postępowania. Kontrola instancyjna nie potwierdziła podniesionych w środku odwoławczym uchybień co do ocen w zakresie niewątpliwości sprawstwa i zawinienia oskarżonego, jak również elementów rzutujących na stopień zawinienia i społecznej szkodliwości, które mogłyby prowadzić do wykluczenia wystąpienia przesłanek z art. 66 kk. Sąd Okręgowy podziela zajęte przez Sąd Rejonowy w tej mierze stanowisko. Wnioski Sądu I instancji wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego (art. 410 kpk), zgodnie z dyrektywami prawdy (art. 2 § 2 kpk) i bezstronności (art. 4 kpk), a tym samym nie wykraczają poza granice ocen zakreślonych dyspozycją art. 7 kpk. Dlatego też brak było podstaw do uwzględnienia postulatu apelacji Skarżącego o zmianę zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji dokonując oceny karygodności zachowania oskarżonego, jak również mając na względzie stopień jego zawinienia, także oceniając pozostałe okoliczności rzutujące na decyzję o zastosowaniu wobec oskarżonego środka probacyjnego, miał oparcie dowodowe w prawidłowo dokonanej subsumpcji pod przepisy ustawy. Z dokonanych ustaleń faktycznych wyciągnął Sąd słuszne wnioski, a stanowisko w zakresie podstaw prawnych warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego przekonująco umotywował. Mając na uwadze powyżej szczegółowo wskazane okoliczności, w zwłaszcza zaś niezasadność zarzutów podniesionych przez Skarżącego i nie dopatrując się przesłanek z art. 439 § 1 kpk oraz z art. 440 kpk, Sąd odwoławczy, na podstawie art. 437 kpk, art. 449 kpk i art. 456 kpk zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (z wyjątkiem zmienionego jego pkt IV w zakresie zwrotu wydatków poniesionych przez oskarżycielkę posiłkową a związanych z ustanowieniem jej pełnomocnika – w tym zakresie zarzuty zażalenia).

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Punkt IV wyroku zawierający orzeczenie o zasądzeniu od oskarżonego Z. S. na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. M. (1) kwoty 2.520,00 zł tytułem zwrotu poniesionych wydatków związanych z udziałem w sprawie pełnomocnika z wyboru.

Zwięźle o powodach zmiany

Wnioski zażalenia były zasadne, a zarzuty zażalenia częściowo zasługiwały na uwzględnienie, stąd zasądzona od oskarżonego Z. S. tytułem zwrotu poniesionych przez oskarżycielkę posiłkową A. M. (1) wydatków związanych z udziałem w sprawie jej pełnomocnika z wyboru przez Sąd Rejonowy kwota 2.520,00 zł została podwyższona do kwoty 3.099,60 zł (pkt I sentencji)

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Wobec nieuwzględnienia apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, zgodnie z art. 636 § 1 kpk koszty procesu za postępowanie odwoławcze obciążają oskarżycielkę posiłkową A. M. (1), albowiem na jej rzecz wniesiona została nieuwzględniona apelacja. Inne strony postępowania środków odwoławczych nie wnosiły. Mając na uwadze dyspozycję art. 636 § 1 kpk w przypadku nieuwzględnienia apelacji koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi strona, która wniosła apelację. Z uwagi na powyższe uwzględniając dyspozycję, mającego na podstawie art. 634 kpk, zastosowanie w postępowaniu odwoławczym art. 616 § 1 pkt 2 kpk Sąd odwoławczy zasądził od oskarżycielki posiłkowej A. M. (1) na rzecz oskarżonego Z. S. kwotę 840 zł tytułem zwrotu wydatków związanych z udziałem jego obrońcy w postępowaniu odwoławczym (wysokość w stawce minimalnej, wobec braku żądania wyższej kwoty – stosownie do § 16 cytowanego powyżej rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie). Nadto Sąd zasądził od oskarżycielki posiłkowej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 110 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym wydatki w wysokości 50 zł (art. 618 § 1 pkt 1 i 10 kpk) oraz na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych opłatę w wysokości 60 zł (pkt III sentencji).

7.  PODPIS

SSO Grażyna Artymiak