Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Rzeszowie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

III Ka 453/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 424/23 przeciwko J. M. oskarżonemu o czyn z art. 177 § 2 kk

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

J. M.

Uprzednia niekaralność

Informacja z K.

k. 584

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Dotychczasowa niekaralność oskarżonego

Informacja z K.

Dowód w postaci informacji z K. w odniesieniu do oskarżonego J. M. nie budzi wątpliwości, ani w zakresie formy, ani treści. Została ona sporządzona przez uprawniony do tego podmiot w formie przewidzianej dla tej czynności. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała jej autentyczności i rzetelności.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1)

Ad 1)

2)

Ad 2)

Obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez uwzględnienie okoliczności przemawiających wyłącznie na niekorzyść oskarżonego i ukształtowanie przez Sąd I instancji przekonania co do winy J. M. de facto wyłącznie na dowodzie w postaci opinii biegłego Z. J., który to jednak dowód w ocenie obrony absolutnie nie daje podstawy do przypisania oskarżonemu odpowiedzialności karnej za zarzucany mu czyn zaś czynienie na podstawie ww. opinii ustaleń faktycznych jawi się jako absolutnie błędne z uwagi na fakt, iż wbrew temu co wskazuje Sąd meriti w uzasadnieniu skarżonego wyroku, opinia ww. biegłego jawi się jako wadliwa, z pominięciem dowodów, które podważały przyjęcie sprawstwa oskarżonego, tj. wyjaśnień oskarżonego których nie sposób nie obdarzyć walorem wiarygodności w całości, gdyż wyjaśnienia te korespondują z obiektywnymi dowodami w sprawie, tj. ujawnionymi na miejscu zdarzenia śladami, a także zapisem monitoringu, a także zeznaniami samego pokrzywdzonego, co w konsekwencji doprowadziło do swobodnej oceny dowodów, podjęcia tej oceny w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego w sposób uniemożliwiający ustalenie prawdy obiektywnej i sformułowanie w ramach tej oceny niesłusznych merytorycznie wniosków i ustaleń prowadzących do przyjęcia, iż J. M. dokonał zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie jego sprawstwa;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd meriti procedował w niniejszej sprawie prawidłowo, nie naruszając podstawowych zasad procesu karnego oraz poczynił trafne ustalenia faktyczne co do sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu, zaś swoje stanowisko w sposób jasny i przekonujący uzasadnił w pisemnych motywach, sporządzonych zgodnie z wymogami art. 424 § 1 kpk. Lektura uzasadnienia wskazuje, iż sąd orzekający miał w polu widzenia wszystkie dowody zebrane w toku postępowania (art. 410 kpk), zarówno te dla oskarżonego niekorzystne, jak i te, przemawiające na jego korzyść (art. 4 kpk). Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, sąd meriti zapoznał się ze wszystkimi dowodami, jakie strony mu przedstawiły, rozważył je wnikliwie oraz dokonał wyboru, którym z nich daje wiarę, a którym tej wiary odmawia i z jakiego powodu (art. 7 kpk). W tych okolicznościach nie sposób więc skutecznie wywodzić, jak czyni to apelujący, że doszło do naruszenia wskazanych w apelacji przepisów prawa procesowego (art. 7 kpk, art. 410 kpk). Zarzut obrazy prawa procesowego może zostać uznany przez sąd odwoławczy za zasadny i skuteczny tylko wówczas, gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to rzeczywiste naruszenie przez sąd meriti określonego przepisu prawa procesowego oraz wskazanie przez skarżącego sposobu jego naruszenia przez sąd orzekający w I instancji. Drugi warunek to wynikający z treści art. 438 pkt 2 kpk obowiązek wykazania przez autora apelacji wpływu obrazy danego przepisu prawa procesowego na treść wyroku. Jeżeli naruszenie ma dotyczyć przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to wpływ na treść wyroku przejawiać się może w dokonaniu przez sąd błędnych ustaleń faktycznych. Jednak ten zarzut nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz musi zmierzać do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego nie na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd pierwszej instancji, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Tego rodzaju uchybień tak w procesie dokonywania ustaleń faktycznych, jak też w odniesieniu do uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, sąd odwoławczy nie stwierdził i ich istnienia w żadnym stopniu nie uwiarygodnił Skarżący. Prerogatywą bowiem Sądu jest dokonanie oceny przeprowadzonych dowodów i na podstawie tych dowodów, które uznał za wiarygodne, poczynienie ustaleń faktycznych. W realiach niniejszej sprawy Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów opierając się na swoim wewnętrznym przekonaniu, mającym potwierdzenie także we wskazaniach wiedzy, doświadczenia życiowego, przedstawiając dokonaną ocenę w sposób logiczny i przekonujący w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu wskazał, którym z dowodów pochodzących od osobowych źródeł dowodowych daje wiarę, a którym atrybutu wiarygodności odmawia i z jakich powodów. Skarżący w tym względzie przedstawia własną ocenę dowodów, odmienną od dokonanej przez Sąd Rejonowy, którą ocenia jako wadliwą. Nie jest zasadny zarzut dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, bez zachowania zasady obiektywizmu oraz z naruszeniem zasady prawidłowego rozumowania, dokonaną przez Sąd Rejonowy z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, albowiem Sąd I instancji nie pominął zeznań pokrzywdzonego i wyjaśnień oskarżonego, a ich wypowiedzi zostały poddane ocenie. Ich analiza w zestawieniu z całokształtem materiału dowodowego doprowadziła Sąd do wniosku o przyczynieniu się oskarżonego (jak przyjmuje oskarżyciel publiczny w zarzucie aktu oskarżenia) do zdarzenia drogowego będącego przedmiotem prawnokarnej oceny, co znalazło odzwierciedlenie także w opisie czynu przypisanego oskarżonemu. Wypowiedzi uczestników zdarzenia znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, w szczególności zaś w treści opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, wydanej z uwzględnieniem zebranej dokumentacji i wypowiedzi osobowych źródeł dowodowych oraz zapisu monitoringu. W realiach niniejszej sprawy Sąd nie pominął naprowadzanych w apelacji okoliczności, w szczególności środków dowodowych pochodzących od osobowych źródeł dowodowych. Nie można też zapominać o roli, jaką w procesie oceny wiarygodności źródeł dowodowych odgrywa bezpośrednie zetknięcie się z osobami przesłuchiwanymi i czynienie tych ocen z uwzględnieniem spostrzeżeń ich zachowań, sposobu udzielania odpowiedzi i reakcji na zadawane pytania. Dla skuteczności zarzutu obrazy art. 7 kpk konieczne jest wykazanie, który konkretnie dowód (dowody) został przez Sąd dowolnie oceniony oraz w czym owa dowolność się przejawiała. Tymczasem Skarżący podniesione zarzuty motywuje dokonaną przez siebie oceną materiału dowodowego, którą przeciwstawia ocenie dokonanej przez Sąd Rejonowy a kwestionowanej w apelacji. Taki sposób argumentacji stanowi swoistą polemikę z pisemnymi motywami zaskarżonego orzeczenia, nie stanowi natomiast przekonującego wykazania naruszenia przez Sąd Rejonowy wskazywanych przepisów postępowania, a tym bardziej wpływu takiego naruszenia na treść zaskarżonego wyroku. To że skarżący przedstawia własne, odmienne od wyprowadzonych przez Sąd I instancji, wnioski ocenne materiału dowodowego nie oznacza, że tenże Sąd naruszył reguły poprawnego wnioskowania, przez co obraził art. 7 kpk, a w konsekwencji ustalił sprzeczny z rzeczywistym stan faktyczny. Ustanowiony w art. 7 kpk obowiązek dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego dotyczy nie tylko Sądu orzekającego. Także skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów nie może ograniczyć się do prostego jej zanegowania i arbitralnego stwierdzenia, że sąd dokonał dowolnej oceny dowodów. Ta metoda kwestionowania analizy trafności zaskarżonego orzeczenia nie może być uznana za skuteczną. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd meriti w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego. O braku obiektywizmu sądu można bowiem mówić wówczas, gdy poprzez naruszenie określonych norm nakazujących lub zakazujących działa on na niekorzyść określonej strony postępowania lub w sposób wyraźny faworyzuje jedną ze stron, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Brak bezstronności – jak się zdaje w tej sytuacji – jest tylko wynikiem wydania orzeczenia niezgodnego z oczekiwaniem Skarżącego. Istotą zaś art. 410 kpk jest to, że Sąd wydając wyrok nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc bez pominięcia tych, które je podważają. Naruszenie art. 410 kpk może więc polegać na oparciu wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, albo pominięciu przy wyrokowaniu okoliczności wynikających z przeprowadzonych dowodów (postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2006 r., III KK 372/06). Nie sposób natomiast uznać zasadności takiego zarzutu w sytuacji, gdy Sąd prawidłowo ujawni wszystkie dowody, a jedynie części z nich nie uczyni podstawą ustaleń faktycznych ze względu na odmówienie im waloru wiarygodności. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną procesową, a mianowicie art. 7 kpk wtedy, gdy stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających tak na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (wyrok SN z dnia 15 grudnia 2011 r., II KK 183/11). Nie stanowi natomiast naruszenia art. 410 kpk dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie. Dokonując zaś oceny dowodów Sąd Rejonowy swoje stanowisko wyczerpująco umotywował w uzasadnieniu wyroku zgodnie z wymogami określonymi w art. 424 § 1 kpk, zaś argumentację tą jako logiczną i przekonującą podziela w całości Sąd Okręgowy. Podniesione w apelacji zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są zasadne. Jest rzeczą oczywistą, że także opinia biegłego podlega swobodnej ocenie sądu, jak każdy inny dowód. Ocena ta może dotyczyć każdego aspektu wydanej opinii, nie musi ograniczać się wyłącznie do analizy logicznej poprawności wnioskowania biegłego, lecz winna także dotyczyć merytorycznej prawidłowości zastosowanych w niej twierdzeń z punktu widzenia wiedzy specjalistycznej. Obowiązkiem sądu jest przeprowadzenie analizy i oceny takiego dowodu z punktu widzenia zasad logicznego rozumowania oraz sprawdzenie zupełności opinii, kompletności materiałów będących jej podstawą, poprawności zastosowanych metod badawczych i przyjętych sposobów wnioskowania (wyroki SN: z dnia 28 maja 2001 r., IV KKN 89/01; z dnia 6 listopada 2000 r., IV KKN 477/99). Nie można odebrać sądowi, w ramach swobodnej oceny dowodów, prawa do uznania za słuszne wniosków zawartych w opinii, którą dysponuje. Zgodnie z art. 201 kpk, jeżeli opinia jest niepełna lub niejasna albo gdy zachodzi sprzeczność w samej opinii, można wezwać ponownie tego samego biegłego lub powołać innych. Podkreślić jednak trzeba, że w przedmiocie stosowania art. 201 kpk decydujące znaczenie ma ocena organu procesowego (w niniejszym przypadku Sądu). W doktrynie i orzecznictwie dominuje pogląd, że jeżeli dowód z opinii jest przekonujący i zrozumiały dla sądu, który stanowisko w tym zakresie uzasadnił obiektywnie i trafnie, to fakt, iż dowód ten nie jest przekonujący dla stron, nie może stwarzać podstawy do ponownego powoływania biegłego lub zasięgania opinii nowych biegłych. Jeśli spełnione zostały przesłanki z art. 201 kpk, to wybór, czy ponownie wezwać tych samego biegłego opiniującego już w sprawie, czy też powołać innych ekspertów, zawsze należy do sądu (organu procesowego), przy czym ustawa nie preferuje żadnego z tych wyborów. W realiach niniejszej sprawy przeprowadzono dowód z uzupełniającego przesłuchania biegłego, który wcześniej wydał opinię pisemną. Strony miały zatem możliwość zadania mu pytań i wyjaśnienia wątpliwości narzucających się w związku z treścią wydanej przez biegłego opinii, a przede wszystkim z jego wnioskami. Jeśli w konkretnej sprawie sąd korzysta z opinii biegłych to ma pełną możliwość - i zarazem obowiązek - opowiedzieć się za określoną wersją wydarzeń i dokonywania samodzielnych ustaleń faktycznych, mając na uwadze wszystkie zebrane w sprawie dowody, w tym wiadomości specjalne przedstawione przez biegłych. Jak już wcześniej podniesiono, w żadnym razie nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy treścią opinii zastąpił pozostałe dowody zgromadzone w sprawie. Nie zachodziła też konieczność uzyskania kolejnej opinii. To, że opinia nie jest przekonująca dla strony postępowania nie stanowi przesłanki dopuszczania zupełnie nowej opinii. Strona dążąca do dopuszczenia opinii jest zobowiązana wskazać, na jakie okoliczności, ze względu na wymienione przez nią mankamenty opinii określone w art. 201 kpk, zachodzi potrzeba dowodu z opinii innego biegłego (wyrok SN z dnia 15 stycznia 2021 r. III KK 410/19). Wnioski wywiedzione przez biegłego znajdują odzwierciedlenie z zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zostały w sposób logiczny i przekonujący przedstawione przez biegłego. Słusznie Sąd Rejonowy uznał, że wydana w sprawie opinia jest jasna, pełna i nie zawiera sprzeczności. Jest ona spójna z ustnym jej uzupełnieniem. W sytuacji gdy opinia biegłego jest pełna dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił, to fakt, iż opinia taka nie spełnia oczekiwań uczestników postępowania, nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii (postanowienia SN: z dnia 21 sierpnia 2013 r. IV KK 178/13; z dnia 22 września 2016 r. V KK 217/16). Nie można zatem uznać tak postawionego zarzutu obrazy przepisów postępowania za zasadny, zwłaszcza że nie wykazano w sposób przekonujący sugerowanej wadliwości opinii, jako niespełniającej w sposób wystarczający podstawy czynionych ustaleń faktycznych prowadzących Sąd do przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanego czynu. Prawidłowo sporządzona opinia w sposób jednoznaczny określa rodzaj obowiązków każdego z uczestników zdarzenia, wskazuje kto i jakiego rodzaju reguły naruszył oraz określa związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem zasad ostrożności wynikających z przepisów o ruchu drogowym a zaistniałymi konsekwencjami będącymi przedmiotem danego postępowania. Takich odpowiedzi udziela w sposób jasny, logiczny i przekonujący opinia biegłego Z. J., którą Sąd Rejonowy uznał za dowód wiarygodny i obiektywny. Stanowisko w tym zakresie uzasadnił. Należy podkreślić, że opinia jest pełna, jasna, nie zawiera sprzeczności, została sporządzona w sposób fachowy z wykorzystaniem wiedzy specjalistycznej i doświadczenia zawodowego biegłego, który jednocześnie wskazał, że dokonał analizy monitoringu i oględzin miejsca wypadku. Przeprowadził także oględziny powypadkowe wózka widłowego. Miał możliwość ustalenia zakresu widoczności z perspektywy kierującego. Dokonanie pomiarów kabiny nie były istotne. Siedząc w kabinie popatrzył w prawo i w lewo i na tej podstawie uznał, że kierujący w czasie cofania miał zachowaną widoczność i pole obserwacji za pomocą lusterka, tego co dzieje się z tyłu za wózkiem, którym poruszał się oskarżony. Na treść opinii i czynionych przez biegłego wniosków pozostawał obojętny rodzaj modelu pojazdu wykorzystywanego w symulacji komputerowej, stanowiącej jedynie wizualizację przebiegu zdarzenia. Obrońca oskarżonego przede wszystkim stara się wykazać nieprawidłowość stanowiska Sądu I instancji, o ile Sąd ten uznał za miarodajne i wiarygodne zeznania pokrzywdzonego i wspierających go świadków oraz potwierdzającą wskazywane okoliczności opinię biegłego. Jest to całkowicie zrozumiałe - wszak są to dowody pozwalające (z uwagi na ich treść) na przypisanie oskarżonemu czynu określonego w części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Motywy swojej oceny tych dowodów Sąd Rejonowy wyjaśnił w pisemnych motywach orzeczenia a Sąd odwoławczy nie znajduje podstaw do zakwestionowania powołanych argumentów. Sąd miał także na względzie wyjaśnienia oskarżonego, na które powołuje się Skarżący. Sąd obserwował zachowanie, słuchał wypowiedzi, widział reakcje na zadawane pytania, miał też możliwość określenia stopnia spontaniczności wypowiedzi, jeśli chodzi o poszczególne relacjonowane okoliczności przez wszystkie osobowe źródła dowodowe. W sposób oczywisty ułatwiło mu to określenie wiarygodności dostarczonych środków dowodowych. Z uwzględnieniem tej uwagi, Sąd Odwoławczy podchodzi do oceny zarzuconej przez skarżącego obrazy, mającej jego zdaniem wpływ na treść wyroku, przepisów postępowania, w tym naruszenia art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, która miała nastąpić poprzez zastosowanie przez Sąd I instancji nie swobodnej, a wybiórczej oceny dowodów wyrażającej się w przyjęciu, że wydana przez biegłego sądowego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych jest wystarczająca, poprzez obdarzenie jej walorem pełnej wiarygodności, podczas gdy została oparta na błędnie ocenionym zweryfikowanym materiale dowodowym, bo z pominięciem dowodów, które podważały przyjęcie sprawstwa oskarżonego, tj. wyjaśnień oskarżonego, których nie sposób – zdaniem Skarżącego – nie obdarzyć walorem wiarygodności w całości, gdyż wyjaśnienia te korespondują z obiektywnymi dowodami w sprawie, tj. ujawnionymi na miejscu zdarzenia śladami, a także zapisem monitoringu, a także zeznaniami samego pokrzywdzonego. Jednak wbrew zarzutowi Skarżącego Sąd Rejonowy dokonał oceny wszystkich zgromadzonych dowodów z zachowaniem dyspozycji art. 7 kpk, a dokonana ocena dowodów wbrew twierdzeniom Skarżącego nie była dowolna, sprzeczna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Dowody zgromadzone w sprawie Sąd ocenił we wzajemnym powiązaniu, nie pomijając wskazywanych przez Skarżącego i wyjaśnień oskarżonego i zeznań pokrzywdzonego. Również zapisy monitoringu były przedmiotem zainteresowania Sądu. Wyniki analizy zapisu monitoringu przedstawione w opinii biegłego nie są kwestionowane. Przeprowadzenie dowodów w sposób poprawny, dokonanie ich oceny w sposób prawidłowy, pozostający pod ochroną art. 7 kpk w dążeniu do osiągnięcia ustaleń zgodnych z prawdziwymi. Również znajdujące pełne oparcie dowodowe zostały sformułowane słuszne merytorycznie wnioski prowadzące do przyjęcia, iż J. M. dokonał zarzucanego mu czynu. Zarzut Skarżącego i jego argumentacja nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zarzut

błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mającego wpływ na jego treść, będący następstwem naruszeń przepisów postępowania wskazanych powyżej, że:



oskarżony przed rozpoczęciem manewru cofania nie sprawdził, czy wykonywany manewr, nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia, a następnie wykonując manewr cofania nieprawidłowo obserwował otoczenie oraz nieprawidłowo ocenił zachowanie pieszego B. P. stojącego na torze ruchu prowadzonego wózka widłowego, w wyniki czego doszło do potrącenia B. P., podczas gdy w ocenie obrony oskarżony dokonał wszelkich możliwych czynności mających na celu prawidłowe wykonanie manewru cofania, prawidłowo obserwował otoczenie i tym samym zachował wszelkie reguły ostrożności, zaś do zdarzenia doszło w wyniku zachowania B. P. które było nieprawidłowe, stwarzało zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu lądowym i miało związek przyczynowo-skutkowy z zaistniałym zdarzeniem, a to z uwagi na brak reakcji pokrzywdzonego B. P. na widok cofającego wózka widłowego oraz wydawany przez ten wózek charakterystyczny sygnał dźwiękowy - ostrzegawczy emitowany w czasie cofania co razi tym bardziej, że pokrzywdzony posiadał zdolność obserwacji ruchu cofającego wózka widłowego oraz możliwość usłyszenia wydawanego przez niego sygnału dźwiękowo-ostrzegawczego, niemniej jednak nie podjął żadnej reakcji oraz nie ustąpił miejsca cofającemu wózkowi widłowemu kierowanemu przez oskarżonego stwarzając zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu lądowym, co miało związek przyczynowo skutkowy z wypadkiem;



J. M. swoim zachowaniem zrealizował znamiona zarzucanego mu czynu kwalifikowanego z art. 177 § 2 kk podczas gdy prawidłowo przeprowadzona analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku wprost przeciwnego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd odwoławczy nie podzielił zarzutu błędów w ustaleniach faktycznych podniesionego w apelacji obrońcy oskarżonego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych ma charakter wtórny w stosunku do naruszenia art. 7 kpk, stąd podniesienie zarzutu obrazy art. 7 kpk czyni zarzut błędu w ustaleniach faktycznych bezprzedmiotowym. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego nie na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd pierwszej instancji, a w zasadzie jedynie na wyjaśnieniach oskarżonego, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może bowiem opierać się na odmiennej ocenie materiału dowodowego, innymi słowy na forsowaniu własnego poglądu strony na tę kwestię. Stawiając tego rodzaju zarzut należy wskazać, jakich uchybień w świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodu, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania) czy sprzeczności (bądź nie) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie dowodów sąd pierwszej instancji. Reasumując zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania (w zakresie gromadzenia i oceny dowodów) i błędów w ustaleniach faktycznych, nie znajdują żadnego uzasadnienia. Kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku żadnej z form błędu w ustaleniach faktycznych nie ujawniła. Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że Sąd I instancji nie pominął żadnych okoliczności faktycznych ustalonych w oparciu o przeprowadzone dowodowy, jak również ustalił je w sposób prawidłowy. W szczególności trafnie przyjął, że oskarżony miał możliwość zobaczenia pokrzywdzonego, skoro także pokrzywdzony widział pojazd kierowany przez oskarżonego. Możliwość obserwacji z miejsca kierującego wózkiem widłowym oskarżonego, sprawdzał w toku dokonywanych powypadkowych oględzin wózka biegły Z. J.. Trafnie też Sąd Rejonowy ustalił, opierając się na prawidłowo ocenionych dowodach, że oskarżony nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, nie zachował bowiem szczególnej ostrożności podczas manewru cofania w szczególności przed jego rozpoczęciem nie sprawdził, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia, a następnie po rozpoczęciu manewru cofania nieprawidłowo obserwował otoczenie, w szczególności za pieszego stojącego na torze ruchu kierowanego wózka widłowego. Pokrzywdzony B. P. posiadał zdolności fizycznej obserwacji ruchu cofającego wózka widłowego oraz słyszenia dźwięku w trakcie wykonywania manewru. Nie podjął on reakcji na widok cofającego się wózka widłowego było to nieprawidłowym zachowaniem stwarzającym zagrożenie i mające związek z wypadkiem, któremu uległ. Jednak nieprawidłowość postąpienia jednego z uczestników ruchu, nie zwalnia drugiego z obowiązku przestrzegania przepisów i zachowania reguł ostrożności przy poruszaniu się kierowanym przez siebie pojazdem. Skarżący ograniczył się do wskazania stanu faktycznego zgodnego w jego ocenie z przebiegiem zdarzenia, nie wskazał natomiast, na czym konkretnie zarzucane błędy w ustaleniach faktycznych polegały. Przywołane w apelacji argumenty w żaden sposób nie podważają prawidłowości dokonanych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych. Teoretycznie bowiem współodpowiedzialnymi za występek określony w art. 177 § 2 kk mogą być dwaj współuczestnicy ruchu, a czasem nawet większa ich liczba, ale warunkiem prawidłowości takiej oceny prawnej jest stwierdzenie, w odniesieniu do każdego z tych uczestników z osobna, że w zarzucalny sposób naruszył on, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu, a także, że pomiędzy jego zachowaniem a zaistniałym wypadkiem istnieje powiązanie przyczynowo-skutkowe oraz tego, że istnieje normatywna podstawa do przyjęcia, iż zachowanie uczestnika ruchu powiązane przyczynowo z wypadkiem zasługuje z kryminalno-politycznego punktu widzenia na ukaranie. Ten ostatni wyznacznik odpowiedzialności oceniać należy według kryterium, w myśl którego przypisywalny jest tylko taki skutek, który został przez danego uczestnika ruchu spowodowany w wyniku sprowadzenia przezeń niedozwolonego niebezpieczeństwa (ryzyka) jego powstania albo istotnego zwiększenia ryzyka już istniejącego (a będącego, np. wynikiem zachowania innego współuczestnika ruchu), oczywiście w razie zrealizowania się tego właśnie niebezpieczeństwa (ryzyka) w postaci skutku spełniającego znamiona typu czynu określonego w art. 177 § 2 kk. W przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do formułowania zarzutu, że Sąd Rejonowy poczynił błędne ustalenia faktyczne, które rzutowałyby na treść zaskarżonego wyroku. Skarżący w sposób przekonujący nie wykazał ich wystąpienia. Przede wszystkim należy wskazać, iż także sąd odwoławczy nie dopatrzył się błędów w poczynionych ustaleniach faktycznych i ocenę wyjaśnień oskarżonego dotyczących tej kwestii uznaje za prawidłową. Prawidłowo ustalił Sąd Rejonowy, iż manewr oskarżonego, cofania wózkiem widłowym nie został przez niego wykonany w sposób prawidłowy, miał on bowiem obowiązek zachowania szczególnej ostrożności i obserwacji otoczenia, nie zachował niezbędnych dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym zasad, czym przyczynił się do spowodowania wypadku. Oczywiście, że przestępstwo spowodowania wypadku komunikacyjnego ma charakter skutkowy, zatem konieczne jest ustalenie, iż pomiędzy stwierdzonym naruszeniem zasad bezpieczeństwa w ruchu a zaistniałym wypadkiem zachodzi związek przyczynowy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 1998 r. V KKN 303/97). Jednocześnie spowodowanie skutku może być tylko wtedy obiektywnie przypisane sprawcy, gdy urzeczywistnia się w nim niebezpieczeństwo, któremu zapobiec miałoby przestrzeganie naruszonego obowiązku ostrożności (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2000 r. III KKN 241/98). Innymi słowy, spowodowanie skutku może być tylko wtedy przypisane sprawcy, gdy przestrzeganie przez niego obowiązku ostrożności zapobiegłoby nastąpieniu skutku. Zgodnie z opinią biegłego bezpośrednią przyczyną zaistnienia wypadku było zaniechanie ze strony pieszego, którego zachowanie stwarzało zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu i miało znaczny związek przyczynowo-skutkowy z zaistniały zdarzeniem, jednak oskarżony zachowując ostrożność przed i w trakcie cofania, przy właściwej obserwacji i właściwej ocenie zachowania się pokrzywdzonego pieszego będącego w pobliżu toru jego ruchu posiadał fizycznie możliwość uniknięcia wypadku poprzez zatrzymanie się przed pieszym, zachowując zasady bezpieczeństwa i ostrożności mógł uniknąć wypadku. W zaistniałej sytuacji ruchowo-drogowej oskarżony kierując wózkiem widłowym niewłaściwie obserwował drogę w trakcie manewru cofania. Należy przy tym pamiętać, że w przypadku popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 kk sprawca może ponosić odpowiedzialność także za skutki swojego bezprawnego zachowania, które były poza jego percepcją w czasie czynu, gdyż dla przypisania znamienia strony podmiotowej wystarczy ustalenie, że przy niezachowaniu ostrożności wymaganej w danych okolicznościach mógł on przewidzieć popełnienie czynu zabronionego, do którego znamion ustawowych należą te skutki (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2011 r. V KK 284/10). Odpowiedzialność za skutek uzasadnia jedynie takie przyczynienie się, które w sposób istotny zwiększa ryzyko wystąpienia tego skutku, który jest relewantny z punktu widzenia typizacji czynu (wyrok SN z dnia 8 kwietnia 2013 r. II KK 206/12). Odpowiedzialność karną oskarżonego za spowodowanie wypadku komunikacyjnego uzasadnia niewątpliwe, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, ustalenie, że w wyniku naruszenia obowiązującej oskarżonego w konkretnych okolicznościach zasady bezpieczeństwa doszło do powstania wskazanych w ustawie skutków. Wyciąganie wniosku, iż nie można oskarżonemu przypisać sprawstwa czynu mu zarzuconego z uwagi na nieprawidłowe zachowanie pieszego, jest nieuprawnione. Obaj uczestnicy zdarzenia drogowego za nie odpowiadają, albowiem ich zachowania pozostają w związku przyczynowo skutkowym z zaistnieniem zdarzenia drogowego. Zważywszy na rodzaj naruszonych przepisów prawa o ruchu drogowym oraz reguł ostrożności zachowanie oskarżonego pozostawało w związku przyczynowo-skutkowym z wypadkiem. Jego odpowiedzialność wynika z nieumyślnego złamania zasad bezpieczeństwa regulujących ruch drogowy, z obowiązku upewnienia się, czy w sposób bezpieczny może wykonać manewr cofania. Widząc zatem, że pokrzywdzony pozostaje na torze jego ruchu oskarżony miał obowiązek zachowania zasady ograniczonego zaufania. Mógł on w tym momencie podjąć wszelkie kroki celem uniknięcia wypadku, powstrzymać się od ruszenia, czy też zatrzymać pojazd. W związku z tym, że nie mając wystarczającej widoczności kontynuował manewr cofania, przecinając tor ruchu stojącego na nim pokrzywdzonego, przyczynił się do spowodowania wypadku drogowego. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji są prawidłowe, stanowią wynik nie budzącej większych zastrzeżeń oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Apelacja obrońcy oskarżonego nie wykazała w sposób przekonujący, aby rozumowanie Sądu Rejonowego, przy ocenie zachowania oskarżonego było wadliwe bądź nielogiczne. W istocie zarzuty podniesione w apelacji mają charakter polemiczny i opierają się wyłącznie na subiektywnej i jednostronnej interpretacji wybranych spośród całokształtu zebranych w sprawie dowodów oraz odmiennym uznaniu, jakie ostatecznie wnioski należy wyciągnąć z tych dowodów. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez Sąd z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może sprowadzać się jednak do samej tylko polemiki z ustaleniami Sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz musi zmierzać do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Skoro istota zarzutu - podniesionego przez Skarżącego - błędu w ustaleniach faktycznych opiera się na odmiennej ocenie materiału dowodowego, innymi słowy na forsowaniu własnego poglądu strony, nie mógł Skarżący osiągnąć zamierzonego wnoszonym środkiem odwoławczym celu. Tak postawiony zarzut wobec podniesienia także zarzutu obrazy przepisów postępowania o gromadzeniu i ocenie dowodów jest bezprzedmiotowy. Sąd odwoławczy nie stwierdził jednak trafności postawionego w pierwszym rzędzie zarzutu obrazy przepisów postępowania w zakresie oceny dowodów (uwagi powyżej ad zarzut 1), a tym samym brak jest podstaw, aby uznać zasadność tak podniesionego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe mające na celu jak najbardziej dokładne i obiektywne ustalenie wszystkich okoliczności istotnych dla prawnokarnej oceny zachowania oskarżonego opisanego w zarzucie aktu oskarżenia, a znajdujących oparcie w zebranym materiale dowodowym, który poddany został wszechstronnej analizie oraz szczegółowej i w efekcie trafnej ocenie. Sąd wszystkie zgromadzone w tej sprawie dowody ocenił (art. 410 kpk), zestawiając przy tym ich treść ze sobą, a następnie przyznał przymiot wiarygodności jedynie tym z nich, bądź też jedynie określonym ich częściom, które na to w jego przekonaniu zasługiwały, co umotywował w pisemnym uzasadnieniu, zgodnie z dyspozycją art. 7 kpk, a więc zgodnie z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania. Z powyższych względów zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie mógł zostać uwzględniony.

Wniosek

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Podniesione przez Skarżącego zarzuty nie uzasadniają wydania orzeczenia w postulowanych przez niego kierunkach. Materiał dowodowy zgromadzony został w toku poprawnie przeprowadzonego postępowania dowodowego, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie prawidłowo ocenionych dowodów. Bazując na prawidłowo ocenionym przez Sąd Rejonowy materiale dowodowym, nie znajdując powodów do uwzględnienia zarzutów obrazy przepisów postępowania i błędu w ustaleniach faktycznych podniesionych w apelacji, brak jest merytorycznych podstaw do postulowanej przez Skarżącego zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez orzeczenie co do istoty sprawy przez uniewinnienie oskarżonego J. M. od zarzutu opisanego w akcie oskarżenia czynu. Stąd też wniosek skarżącego jako niezasadny nie mógł zostać uwzględniony.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Okręgowy w Rzeszowie utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2024 r. (sygn. akt II K 424/23), którym Sąd ten uznał oskarżonego J. M. za winnego popełnienia czynu z art. 177 § 2 kk polegającego na tym, że oskarżony w dniu 10 maja 2022 r. około godziny 09:05 przy ul. (...) w R. na terenie obiektów zajmowanych przez Rejonowe Warsztaty Techniczne w R. nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym i przyczynił się do spowodowania wypadku, w ten sposób, że prowadząc pojazd mechaniczny – wózek widłowy B. R.- (...) o nr rej. (...) – przed rozpoczęciem manewru cofania nie sprawdził, czy wykonywany manewr, nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia, następnie wykonując manewr cofania nieprawidłowo obserwował otoczenie oraz nieprawidłowo ocenił zachowanie pieszego B. P. stojącego na torze ruchu prowadzonego wózka widłowego, w wyniki czego doszło do potrącenia poruszającego się pieszo B. P., który wskutek uderzenia przez pojazd upadł na podłoże, a następnie najechał na jego prawą stopę, w wyniku czego spowodował nieumyślnie u B. P. obrażenia w postaci: urazu zmiażdżeniowego stopy prawej, otwartej rany wybuchowej przedstopia – bruzdy śródstępno-palcowej oraz pomiędzy każdym palcem, zwichnięcia paliczka bliższego palucha stopy prawej, zwichnięcia stawu międzypaliczkowego, uszkodzenia całkowitego torebki bocznej stawu międzypaliczkowego, złamania paliczka bliższego palca II, złamania podstawy paliczka bliższego palca III, złamania paliczka pośredniego palca V, złamania trzonów kości śródstopia II i III, złamania podstawy kości śródstopia II-V, złamania kości łódkowatej i pośredniej, które to obrażenia spowodowały u pokrzywdzonego ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci innego ciężkiego kalectwa. Za tak przypisany czyn na podstawie art. 177 § 2 kk przy zastosowaniu art. 37a § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd skazał oskarżonego J. M. na karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości stawki dziennej na kwotę 15 zł. Jednocześnie na podstawie art. 46 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd Rejonowy orzekł wobec oskarżonego obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego B. P. kwoty 2.000 zł tytułem nawiązki.

Tym samym wyrokiem Sąd Rejonowy rozstrzygnął o kosztach postępowania i na podstawie art. 627 kpk zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa w części koszty sądowe w kwocie 3.000 zł, a w pozostałym zakresie na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego od ponoszenia tych kosztów, zaś wydatkami obciążył Skarb Państwa.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Nie było żadnych merytorycznych czy formalnych racji, które przemawiałyby za koniecznością zmiany zaskarżonego wyroku, o co postulował Skarżący. Sąd Rejonowy wykorzystał w toku rozprawy istniejące możliwości weryfikacji tez aktu oskarżenia i twierdzeń oskarżonego, w granicach niezbędnych dla ustalenia faktów istotnych dla wydanego rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy oparł orzeczenie na prawidłowo zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym w toku poprawnie przeprowadzonego postępowania sądowego. Wobec dokonania przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych mających oparcie w kompletnym materiale dowodowym, poddanym prawidłowej ocenie z zachowaniem dyspozycji art. 7 kpk, wyprowadzeniu stąd słusznych wniosków co do ustalonych okoliczności mających istotne znaczenie dla przedmiotu rozstrzyganej sprawy, brak jest podstaw do kwestionowania zasadności i poprawności wyciągniętych wniosków stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku. Mając na uwadze powyższe szczegółowo wskazane okoliczności, zwłaszcza zaś niezasadność zarzutu naruszenia przepisów postępowania i błędu w ustaleniach faktycznych podniesionych przez Skarżącego, nie dopatrując się przesłanek z art. 439 § 1 kpk oraz z art. 440 kpk, Sąd odwoławczy, na podstawie art. 437 kpk, art. 449 kpk i art. 456 kpk, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Podzielając ustalenia faktyczne i dowodowe Sądu Rejonowego w odniesieniu do sytuacji materialnej i rodzinnej oskarżonego, Sąd Okręgowy korzystając z dyspozycji art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego J. M. od uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a poniesionymi w tym zakresie wydatkami obciążył Skarb Państwa.

7.  PODPIS

SSO Grzegorz Maciejowski SSO Grażyna Artymiak SSO Wioletta Zawora

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego J. M.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2024 r. (sygn. akt II K 424/23).

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana